Bir adam var, adını sormayın n’olur, söylerken sesimi parçalar.. Gözleri akşam, teni esmer. Kokusunu sormayın n’olur, yıllar var ki burnumda tüter.
Bir adam var, pek sevmez beni.. Sen sevdin mi demeyin n’olur, söylesem ki “sevmişim Allah kadar” harfler kurşun olur aklınızı deler.

Bir adam var meçhul şimdi yeri, şu gömülen hayatın faili..

Sözlerim için savaşmıyorum. Öylece geliyorlar. Bu yüzden onlara inanmıyorum ve benim sözlerimi, bazı sözlerimi, çok ciddiye aldığınızda gözlerimde küçülüyorsunuz…

Ve sıcak bir kahvenin kokusunu, pencereye düşen yağmur tanelerini özlüyor insan, saçlarından tuttuğu aşkları ve ellerinde kalan kırık tellerini kokluyor. Günler eskidikçe bakışlarımın altında anlıyorum ki, Bir varmış / iki yokmuş insan kendinden eksiltiyormuş

Tam olarak ‘unuttum’ dersin ama unutmadığı sadece SEN BİLİRSİN.. Arkadaşlarına ‘lanet olsun’ dersin. Aslında küçük düşmemek için söylediğini SEN BİLİRSİN.. Onu unuttuğunu sanıp başkalarıyla çıkmaya başlarsın lakin yaptığın tek şey başkalarında onun niteliğini aramak olur. Bunu sadece SEN BİLİRSİN .. Bir gün başkalarıyla görürsün onu bu defa içindeki nefret ve kin büyür ama gece karanlık çöküp ay yüzünü net olarak gösterdiğinde içindeki sevgi ibresi o nefret ve kini o anda indirir. Bunu sadece SEN BİLİRSİN.. Bir cafede,bir kantinde yada bir yerde kulağına gelen o slov şarkı onu hatırlatır. işte o an ağlayıp ‘onu hala seviyorum’ diye haykırmak istersin ama bunu kalbine gömüp yapamadığını sadece SEN BİLİRSİN..

Aşk sadece onu bulduğun yerdedir ve orası senin yurdundur.

Bana aşık olmanı istemiyorum…beni delicesine sevmenide istemiyorum…beni anlamanı istiyorum…beni dinlemeni istiyorum…benimle olduğun sürece mutlu olmanı istiyorum…ben olmadığımda bütün karamsarlıkları arkana alıp bana savaş açmanı istemiyorum…sabrını, saygını, sevgini, edebini, ölçünü, değerini, aklını, kalbini, ruhunu, sadakatini istiyorum ama ben istiyorum diye değilllllllll sevdiğin için istiyorum…

RİSK Gülmek; “SAF” denme riskini göze almaktır. Ağlamak ise; “DUYGUSAL” görünme riskini… Birine yakınlaşmak; “KENDİNİ KAPTIRMA” riskini, Duygularını açmak; “KENDİNİ ORTAYA KOYMA” riskini, Hayalleri ve düşünceleri sergilemek ise; “ONLARI BAŞKAS…INA KAPTIRMA” riskini göze almaktır. Sevmek; “KARŞILIK GÖREMEME” riskini… … Yaşamak ise; “ÖLME” riskini göze almaktır. Umutlanmak; “HAYAL KIRIKLIĞINA UĞRAMA” riskini Çabalamak ise; “BAŞARISIZ OLMA” riskini göze almaktır… Ama riskler yaşanmalıdır, çünkü; hayatımızın en büyük riski hiç risk almamaktır. Hiç risk almayan kişi, belki acı ve üzüntülerden konunabilir ama büyüyemez, sevemez, değişemez, hissedemez, öğrenemez. Garanti arayışlarıyla zincirlenmiş bir köle olarak yaşarken, bedelini; özgürlüğünü kaybederek öder. Sadece; riski göze alabilen kişi hürdür. Leo F.Buscaglia